Het onderwerp ‘auterusrecht’ is complex. De media-industrie heeft een belang (geld verdienen), er is een publiek belang (vrijheid van meningsuiting en meningsvorming) en er is een auteurs-belang (intellectueel eigendom, en natuurlijk ook geld verdienen).
Lawrence Lessig beschrijft (06:45) het publiek belang als als read-only versus read/write cultuur, in een 43 minuten durende presentatie.
In de RO-cultuur zijn het media-bedrijven als MTV en TMF die verschijningsvormen van cultuur op pikken en remixen. Het publiek krijgt de de MTV versie voorgeschoteld als cultuur. Door de komst van Internet is die claim op cultuur verdwenen. Iedereen kan zelf zijn eigen REMIX kan maken.
Dit is een probleem voor clubs als MTV en TMF. Jarenlang waren ze de culturele beeldbepalers, read-only. Nu worden ze geconfronteerd wordt met het gegeven dat hun volledige doelgroep zijn eigen cultuur creeert, read-write.
Dit is echter niet het enige gevolg. Platen- en filmmaatschappijen, mode-industrie, radiostations en eigenlijk ieder bedrijf dat zich bezig houdt met ‘cultuur’ als product loopt hier schade van op. De markt is mistig geworden, zo niet in rook opgegaan. De wet van de remmende voorsprong is medogenloos.
Om het tij te keren doet de industrie een beroep intellectueel eigendom, op de dragers van deze culturele waarden. De vraag is dan of dat rechtvaardig is? Rechtvaardigd het middel het doel: de industriële claim op cultuur als product.